De eerste week

Het is alweer bijna een week geleden dat we uit Nederland vertrokken. Op dit moment staan we op een camping vlak bij het geboortedorp van Astrid Lindgren, waar we morgen een kijkje gaan nemen.

De eerste camping

Vorige week zondag reden we aan het einde van de middag weg. Nog vol in de adrenaline besloten we snel een camping te gaan zoeken. Even bijkomen, wennen aan de camper en vooral beseffen dat we écht onderweg waren.

Na een uurtje rijden kwamen we in de buurt van Deventer. Bij het dorpje Bathmen ligt een leuke boerencamping waar we twee nachten hebben gestaan. De gemiddelde leeftijd lag ergens rond de 70+, maar gelukkig stond er tegenover onze camper ook een gezin met twee jonge kinderen. Lieve, Aimée en Jasper hadden elkaar al snel gevonden en waren vervolgens overal en nergens op de camping te bekennen.

Die avond was de WK-finale. Onze zithoek werd omgetoverd tot een mini-bioscoop (met een laptop als scherm). Uiteindelijk stortte Aimée na een niet al te enerverende eerste helft in de rust volledig in. Lieve hield dapper stand tot de verlenging, maar toen was ook bij haar de rek eruit. Gelukkig lazen we de volgende ochtend dat Spanje met 1-0 had gewonnen. We waren natuurlijk voor de “rooie”!

Op naar Zweden

Na een dag helemaal niks doen op de camping reden we door richting Duitsland, met als doel Zuid-Denemarken te halen. We hebben een jaar de tijd, maar omdat Scandinavië niet het hele jaar even prettig te bereizen is, voelen we toch een klein beetje druk om er te zijn.

Na behoorlijk wat file onderweg (jaja… wegwerkzaamheden) kwamen we in Noord-Duitsland uit bij een pizzarestaurant. Aimée roept steevast: “Ik wil een hele pizza!”, om er vervolgens precies drie happen van te eten. Papa vindt dat overigens helemaal niet erg.

Na het eten reden we nog een uurtje door naar een grote camperplaats, waar we hebben overnacht. De volgende ochtend gingen we weer vroeg op pad om via de twee grote bruggen richting Zuid-Zweden te crossen.

Aan het begin van de middag, na eerst wat boodschappen te hebben gedaan, kwamen we aan in Hörby. Daar vonden we een camping en besloten we twee nachten te blijven. Vanaf dat moment mocht het tempo eindelijk een tandje omlaag.

Eerste keer suppen

Als verrassing hadden we voor de meiden een sup gekocht, die we semi-cool boven op de camper hebben vastgemaakt. Natuurlijk moesten we die meteen uitproberen op het plaatselijke meertje. Helaas waaide het behoorlijk hard, waardoor we ondanks heel wat gepeddel nauwelijks vooruitkwamen.

Ook op deze camping maakten Lieve en Aimée alweer snel nieuwe vrienden: Freek en Teun. Nu we midden in het hoogseizoen zitten, is het makkelijk om Nederlandse kinderen te spotten. Benieuwd hoe dat gaat zijn als de vakantie over is.

Het rondje andersom

Aanvankelijk wilden we via Zweden naar Noorwegen rijden. Na wat overleg besloten we het toch anders te doen en eerst via Oost-Zweden en Finland te reizen. We hopen op die manier wat meer mooi weer mee te pakken. Het plan is nu om via Fins Lapland naar de Noordkaap te rijden en daarna via de Noorse kust weer langzaam naar het zuiden af te zakken.

Daarom besloten we te overnachten in een klein natuurreservaat aan de oostkust van Zweden, waar een paar gratis camperplaatsen liggen. We vertrokken laat van de camping, deden nog wat boodschappen en reden na twee uur een grindpad op. Er stonden al drie campers, maar er was gelukkig nog precies één plekje waar onze Willy perfect tussen paste.

Stenen… of toch niet?

Na het eten (gado gado) gingen we op pad om de zee te bekijken. Het was een drassig gebied met hier en daar houten vlonders, zodat je niet direct tot je enkels in de modder stond.

In de verte keken we uit over het water. We hebben ook een nogal beperkte verrekijker mee en daarmee dacht Lisette een zeehond te zien. Uiteraard vond ik dat ik dat even moest controleren. “Nee joh… dat zijn gewoon allemaal stenen.”

We liepen verder en kwamen steeds dichter bij de ‘stenen’. Het waren wel bijzondere stenen, want ze leken langzaam van vorm te veranderen… en zelfs een beetje te bewegen. Toen werd het ineens duidelijk: er lagen tientallen zeehonden op de rotsen. (Had ik toch gelijk… het waren inderdaad stenen, alleen met zeehonden erop.)

We konden tot ongeveer vijftig meter naderen, waarna een aantal de zee in doken. Ruim een half uur hebben we staan kijken hoe ze zwommen, ons nieuwsgierig aankeken en met verrassend veel spektakel weer op hun rotsen probeerden te klimmen.

Op de terugweg, nadat Aimée was uitgegleden in de modder én in een koeienvlaai had gestaan, maakte Lieve mij nog even heel duidelijk dat het écht stenen waren… maar niet heus.

Kalmar Slott

De volgende ochtend hadden we een plan. Eerst naar een kasteel bij Kalmar en daarna richting het land van Pippi Långstrump en de Gebroeders Leeuwenhart.

Na een klein half uurtje rijden kwamen we aan bij Kalmar Slott. Het kasteel is prachtig bewaard gebleven. Rondom ligt een indrukwekkende vestingmuur en op de binnenplaats was van alles te beleven.

Overal liepen mannen en vrouwen in historische kleding rond en voor we het wisten zaten de meiden midden in allerlei opdrachten. Aimée kreeg een mysterieuze missie met vijf opdrachten en Lieve kon tot ridder worden geslagen, mits ze minstens zes van haar tien opdrachten succesvol afrondde.

Nog voordat we goed en wel begonnen, werd er voor de ogen van de koning en koningin een zwaardgevecht opgevoerd. Gelukkig zonder bloedvergieten, want Aimée vond het al spannend genoeg. Daarna gingen we zelf aan de slag. Tien opdrachten voor Lieve, vijf voor Aimée… we moesten aan de bak!

Er werd paardgereden waarbij we met een lans draken moesten verslaan, moeilijke raadsels werden opgelost en uitdagende hindernisbanen succesvol afgelegd. De meiden waren zó enthousiast dat wij ondertussen ook rustig het kasteel konden bekijken. Uiteindelijk hebben we ruim vier uur in het kasteel rondgelopen.

Aan het einde van de middag had Lieve negen van haar tien opdrachten voltooid en volgde er een heuse beëdigingsceremonie. In een speciale zaal sloeg de prinses van Zweden alle nieuwe ridders van het Zweedse koninkrijk tot ridder. Lieve kreeg een officiële oorkonde én een sleutel uitgereikt nadat ze met het zwaard was beëdigd.

Na Aimées oordeel: “Dit is het leukste museum ooit”, reden we nog anderhalf uur verder naar het noorden om in de buurt van Vimmerby een camping op te zoeken.

Tot snel!