Een hele vervelende situatie

Als je dit leest, niet schrikken. Het is een quote van Lieve toen we, of beter gezegd Willy, inderdaad in een vervelende situatie zaten. Maar eerst spoelen we nog even terug in de tijd, want er zijn alweer heel wat dagen verstreken.

Jam maken en op safari

Een aantal dagen geleden hadden we heel wat bosbessen geplukt. Daar moest natuurlijk nog iets mee gebeuren. Lieve en ik gingen aan de slag in het kleine keukentje van de camping. Eerst alle blaadjes en takjes eruit, vervolgens de bessen op het vuur, pureren, suiker erbij en koken maar. Voilà: drie potten jam! Sindsdien hebben we nog meer jam gemaakt en eten we het volop.

Die avond gaan we op safari! Safari? Ja, we gaan op elandensafari. De Zweed verklaart je voor gek, maar ja, daar ben je toerist voor. De Nederlandse campingeigenaar Quinten heeft een 4×4 en rond een uur of zeven rijden we weg. “Willen jullie het avontuurlijke pad of het écht avontuurlijke pad?” vraagt hij aan de meiden. Die willen natuurlijk een beetje stoer overkomen, dus het wordt het écht avontuurlijke pad.

We rijden de camping af en horen dat Quinten meerdere huizen in het dorp heeft. Niet omdat hij zo verschrikkelijk rijk is, maar omdat je huizen hier heel goedkoop kunt kopen. Zo heeft hij zelfs een huis voor vijf euro gekocht! Het huis zelf was niets meer waard, maar er zit wel 1,5 hectare grond bij waar je op mag bouwen. Bizar als je dat vergelijkt met de prijzen in Nederland.

We rijden een klein pad op dat steeds hobbeliger wordt. Grote stenen en veel modder, maar de 4×4 ploegt er dapper doorheen. We denken aan onze camper Willy, die waarschijnlijk bij de eerste bocht al vast zou komen te zitten.

Na ongeveer dertig minuten rijden zien we iets aan de kant van de weg. Het zijn twee elanden! Een mannetje en een jonkie, wat best bijzonder blijkt te zijn, omdat normaal gesproken de moeder het jong opvoedt.

Quinten vertelt ons dat vanaf 1 september het jachtseizoen weer begint. Overal staan jachthuisjes en elk huishouden met een wapenvergunning mag drie elanden schieten. Dat lijkt ons nogal veel als we horen dat er zo’n 300.000 tot 400.000 elanden in Zweden wonen. We vervolgen onze tocht en zien verder nog roofvogels, hertjes en kraanvogels.

Na twee nachtjes vertrekken we weer van de camping om verder noordwaarts te trekken. We slapen die nacht op een heel mooi plekje aan het water. Jammer dat je er ongeveer wegwaait, maar misschien moeten we daar ook dankbaar voor zijn: er zijn namelijk geen muggen. Sowieso hebben we tot nu toe weinig last gehad van muggen, wat toch altijd een van de eerste dingen is die mensen over Scandinavië vertellen.

De volgende dag rijden we langs een grote, uitgeslepen zandvlakte. Een diepe krater waar je omheen en doorheen kunt. We stoppen, lunchen en gaan natuurlijk even vrolijk in het zand naar beneden en weer naar boven rennen.

Een woeste rivier

We besluiten om Storforsen te bezoeken, een gebied iets meer landinwaarts met een woeste rivier. Als we aan komen rijden, zien we de nevel van het kolkende water. Heel indrukwekkend. We rijden wat heen en weer om een geschikt plekje te vinden en belanden pal aan de rivier, met een kampvuurplek erbij. Snel hout sprokkelen, koken en luisteren naar het woeste water.

Die ochtend gaan we naar een ander punt om de rivier te bekijken. We lopen eerst over grote rotsen met kleine stroompjes voordat we bij de rivier komen. Heel indrukwekkend om zo’n snelstromende rivier te zien en dan te bedenken dat er nu al veel minder water doorheen stroomt dan in de lente, wanneer het ijs smelt. Verder bekijken we nog een oud kerkdorpje, eten we hamburgers en slapen we in een verlaten haven.

Het volgende land: Finland!

En dan is de dag aangebroken dat we Zweden gaan verlaten. Na 3,5 week door Zweden te zijn getrokken, gaan we vandaag de grens over naar Finland. Leuk, want we zijn allemaal nog nooit in Finland geweest. We doen eerst weer wat inkopen en gaan op zoek naar onze eerste camping in Finland.

Finland oogt gelijk wat rauwer dan Zweden. We komen terecht bij een hotel dat ook een campinggedeelte heeft. Het voelt een beetje Sovjet-Unie-achtig aan, maar er is een sauna! Iets wat Finnen heel gewoon vinden, maar wij toch wel speciaal. Die avond gaan we allemaal in de sauna en voor Lieve en Aimée is dat iets nieuws.

Verder vallen ons een aantal dingen op aan Finland. Het is een uur later dan in Nederland. Diesel is (weer) super duur. En ja… Willy drinkt behoorlijk. De mensen zijn heel open en vriendelijk. In de sauna hebben we leuke gesprekken, mensen zijn heel behulpzaam en elke camper zwaait vriendelijk als we langskomen.

Het weer is grauw. Finland zal ongetwijfeld ook mooie dagen kennen, maar je merkt dat het kouder wordt en dat het weer snel kan omslaan. Overwegend grijs weer doet toch wel wat met het buitengevoel.

De Kerstman

Ongeveer 100 kilometer van de camping ligt Rovaniemi. Dit is blijkbaar een bekende stad, vooral omdat het dorp van de Kerstman er vlakbij ligt. Dat kunnen we natuurlijk niet missen, ook al zijn we grotere fans van Sinterklaas.

Het dorp en bijbehorende park blijken vooral in de winter een spektakel te zijn. Nu is het park gesloten en zijn er eigenlijk alleen maar winkeltjes open. We bezoeken wel de kamer van de Kerstman, waar we een paar woordjes Engels uitwisselen en vriendelijk bedanken voor de foto die 42 euro kost. Wel loopt in het dorp van de Kerstman de poolcirkel. Leuk om symbolisch boven de poolcirkel te komen.

Verder ligt in Rovaniemi het Arktikum museum, iets wat ons beter bevalt. Het regent flink, dus we zijn dankbaar dat we een paar uur droog kunnen doorbrengen, buiten de camper om. Het museum gaat over het gebied boven de poolcirkel, het noorderlicht, de dieren en de geschiedenis van het land. Het is een heel mooi en interactief museum en we zien er een hoop.

Tegen het einde van de avond zoeken we weer een plek om te slapen. Onderweg staan er drie rendieren op de weg! We remmen, filmen en vinden het heel gaaf om de dieren van zo dichtbij te zien. Nu, een week later, hebben we geleerd dat alle rendieren hier gedomesticeerd zijn en vrij rondlopen. Je komt ze hier in de omgeving best vaak tegen en ze zijn niet schuw, zoals ik had verwacht. Na wat zoeken en een spannend smal paadje afrijdend slapen we langs een rivier.

Een steile helling

De volgende ochtend zien we dat de helling waar we ’s avonds vanaf zijn gereden toch behoorlijk steil blijkt te zijn. Na het inpakken doe ik een eerste poging met iedereen aan boord, maar halverwege de helling beginnen de wielen te slippen.

Onze tweede poging verloopt niet veel beter, dus tijd om het serieus aan te pakken. Lieve, Aimée en Lisette stappen uit en ik besluit om met zoveel mogelijk vaart de helling op te rijden.

Na twintig seconden ploeteren, slippen en schudden lukt het Willy om boven te komen. We zijn opgelucht, want het scenario waarin je in the middle of nowhere strandt, is niet bepaald fijn :).

Op zoek naar amethisten

Vandaag brengen we een bezoek aan een amethistenmijn. Het is de kleinste mijn van de wereld, omdat deze hoofdzakelijk voor bezoekers wordt gebruikt. Na een kleine wandeling door het bos komen we op de plek. We lunchen wat terwijl we wachten tot onze rondleiding start.

We worden rondgeleid door een grote Franse Fin die er al 21 jaar werkt. Met veel humor en plezier vertelt hij over het ontstaan van de mijn en wat ze er allemaal doen. Ook krijgen we nog wat kennis over hoe deze bergen zijn ontstaan.

Vervolgens mogen we zelf aan de slag. Met een klein beiteltje en een zeef gaan we op zoek naar amethist. In de modder kan je potentieel de mooiste dingen vinden, maar het blijkt nog best lastig om te zien wat gewoon steen is en wat niet.

Aimée houdt van stenen en heeft een oogje voor alle mooie steentjes die ze tussen de grote brokken vindt. Na een half uurtje zoeken moeten we stoppen en kunnen we onze oogst wassen. We eindigen allemaal met twee à drie mooie steentjes die we mogen houden.

“Een hele vervelende situatie”

We rijden verder op zoek naar een camping. Op Park4Night hebben we iets leuks gevonden en we navigeren ernaartoe. De camping blijkt al jaren gesloten te zijn, vandaar dat het wat onduidelijk is waar we ons moeten melden.

We rijden een weggetje in, steken het grasveld over… en beseffen dat het gras erg zompig is. We doen nog een poging om via een hobbelige uitgang het veld te verlaten, maar het is te laat. Willy staat vast!

De voorwielen spinnen en de achterwielen komen dieper en dieper in het gras te zitten. Ik stop, wetende dat ik met mijn beperkte rijskills in deze omstandigheden het alleen maar erger ga maken. Er stopt een man vlakbij en ik loop naar hem toe, in de hoop dat hij mij verder kan helpen.

“Do you have a problem?” vraagt hij. Ik laat hem de camper zien. Samen bespreken we wat tactieken en proberen we de camper op te krikken om dikke planken onder de wielen te krijgen. De camper is alleen zo zwaar dat het een hels karwei is. Uiteindelijk begeeft onze krik het. De man gaat een nieuwe krik halen en we doen poging na poging om de camper uit de blubber te krijgen. Op een gegeven moment komt er, na een telefoontje, een tweede man helpen.

Houten planken, sneeuwkettingen en heel veel pogingen later staan we een beetje hopeloos te kijken. Totdat de man van de sneeuwkettingen begint te bellen en aangeeft dat hij iemand kent die met een tractor kan komen. In de verte horen we een ronkend geluid. Het is een tractor uit het jaar nul. Lies is bang dat we straks ook de tractor nog mollen, want we zijn inmiddels goed op weg om het grasveld om te ploegen.

Als de tractor komt, brommen de mannen wat in het Fins en beginnen ze. Vijf minuten later, na wat heen-en-weer trekken, staan we weer met onze wieltjes op de weg. Poe… We zijn blij. Na bijna drie uur gedoe kunnen we eindelijk verder.

De man van de camping, of eigenlijk het veld, was inmiddels ook gekomen. Hij was gelukkig helemaal niet boos over het veld en vertelt dat het heel veel heeft geregend en dat er normaal gewoon campers op het veld kunnen staan. Hij biedt ons aan om bij hem te blijven staan en dat aanbod nemen we graag aan.

We rijden weer zijn pad op en ik vraag waar ik het beste kan gaan staan. Hij wijst naar een ander veld. Ik vraag vijf keer of dit niet weer problemen gaat opleveren. Hij vertelt dat dit minder drassig moet zijn en dat het wel goed moet komen. Na dertig meter beginnen de voorwielen weer te slippen…

Gelukkig heb ik inmiddels geleerd hoe je uit een gladde kuil moet komen zonder te gaan slippen. Na een paar minuten weet ik de camper weer op de weg te rijden en vraag ik of ik ook gewoon op de weg mag staan. Dat mag, wat als een hele opluchting voelt.

Wordt vervolgd!