We spreken weer een woordje Duits 🇩🇪

We zijn in Duitsland aanbeland. Na een flinke tocht dwars door Noorwegen en Denemarken staan we ineens in Noord Duitsland. Meer dan twintig jaar na mijn middelbare school spreek ik weer een paar woordjes Duits. We hebben besloten om het vanaf hier wat rustiger aan te doen. Vandaag rijden we van net boven Hamburg naar net onder Kassel. Daar ligt een camping met een zwembad en de temperaturen zijn inmiddels zo aangenaam dat we wel een duikje willen wagen.

Camping Frielendorf

Op de camping worden we opgevangen door een kordate en aardige dame. Ze wijst ons de plek waar we een aantal dagen kunnen staan. Helaas vertelt ze ook dat het buitenzwembad vorige week is dichtgegaan. De zomervakantie is voorbij en dat merk je blijkbaar ook aan dit soort dingen. De meiden zijn teleurgesteld. Gelukkig is er nog een binnenzwembad op een kwartier fietsen, dus ze klaren direct weer op. We eten die avond patatjes, salade en drinken een Duits biertje. Alles is gut!

De volgende dag ga ik met de meiden naar het zwembad. Het blijkt een wellnesscentrum te zijn waar ook een zwembad bij zit. De meiden zijn blij, zeker als ze ontdekken dat er een grote glijbaan is. Het is heerlijk rustig, dus we gaan wel twintig keer achter elkaar van de glijbaan, in allerlei formaties. Daarna ben ik het wel zat, maar de meiden gaan nog even vrolijk door.

Deze dagen zijn we vooral lekker aan het chillen. We doen waar we zin in hebben. Ik maak een fijne mountainbikerit door het glooiende landschap en de meiden zitten met Lisette een middagje aan school. Er wordt druk geknutseld en urenlang aan een project gewerkt terwijl ik fiets.

Na twee dagen op de camping vertrekken we weer richting het zuiden. Onderweg doen we boodschappen en we zijn weer helemaal gelukkig met de prijzen. In Noorwegen waren de boodschappen aanzienlijk duurder. Nu kunnen we weer voor 60 euro een boodschappenkar vullen en daar dagen van eten.

Bad Wildbad

We arriveren aan het einde van de middag op Naturcamping Enz. We zijn aanbeland in het Zwarte Woud. De natuur is mooi en ook de camping is heel fijn. Niet al te groot en gerund door een gezin dat zelf ook van reizen houdt.

Naast de schuur staat een hele mooie camper, een Unimog vrachtwagen. Een tikkeltje jaloers kijk ik ernaar. Het gezin blijkt na het sluiten van de camping in oktober vier maanden door Marokko te gaan. Wellicht komen we ze daar met Willy nog tegen.

We krijgen ook gratis buskaartjes. We besluiten om de volgende dag met de bus naar Bad Wildbad te gaan. De bus rijdt één keer per uur en stipt op tijd rijden we richting het kuuroord. Het is de eerste keer dat we op pad gaan zonder onze Willy!

In Bad Wildbad is een hoop te doen. Er ligt een berg en op die berg is van alles te beleven. We nemen een treintje dat steil de berg oprijdt. Boven aangekomen komen we al snel bij het Baumwipfelpfad Schwarzwald. Dit is een boomtoppenwandeling, zo’n 15 tot 20 meter boven de grond, die uiteindelijk eindigt in een hoge toren. Het uitzicht is prachtig en via een glijbaan dalen we de 50 meter hoge toren weer af.

Naast de toren staat ook een waanzinnige bosspeeltuin. De meiden zijn we een tijdje kwijt. Ook is er nog een spectaculaire hangbrug. We dalen af om wat te eten en drinken in Bad Wildbad. Het stadje is mooi, maar oogt ook een beetje als vergane glorie. De echte hoogtijdagen van de kuuroorden liggen achter ons en dat is te zien.

Na onze pizza lopen we naar het station om de bus terug te pakken. Het begint flink te regenen, maar gelukkig kunnen we schuilen en hebben we regenkleding bij ons. Na wat vertraging komen we weer aan op de camping. Daar zien we onze Willy weer, die inmiddels toch echt als thuis voelt.

Naturcamping Enz

Ook op deze camping blijven we weer een aantal dagen staan. Onder het motto: “Take it easy, take a German beer.” Ik maak weer een rondje op mijn mountainbike, er wordt een appelcake gebakken en we bouwen een dam in de rivier naast de camping. In de ochtend zien we al een Nederlands busje de camping afrijden met twee meisjes. ’s Avonds zien we het busje weer en we sporen de meiden aan om contact te maken.

Het blijken Mark, Gerderike, Neri (8) en Tosh (6) te zijn. De meiden hebben elkaar meteen gevonden en rennen de hele camping rond. We drinken een kopje thee (want het is niet alleen maar Duits pils) en kletsen gezellig.

Mark en Gerderike komen uit Friesland en geven hun kinderen thuisonderwijs. We vinden het interessant en praten over van alles en nog wat.

De volgende ochtend gaan ze helaas alweer weg, op weg richting Slovenië. De meiden vinden het vreselijk jammer. Lisette besluit om zelf een wandeling te maken en ik werk wat en speel met de kinderen. Het is 25 graden en volop zon. Een heerlijke campingdag!

Zwitserland

Vandaag trekken we Zwitserland in. Dat vinden we nog een beetje spannend, want we weten niet zo goed hoe zwaar onze camper is. Van vrienden hebben we gehoord dat er in Zwitserland regelmatig gecontroleerd wordt op het gewicht van campers. Onderweg proberen we nog een weegbrug te vinden, maar dat lukt helaas niet. We besluiten het erop te gokken en met zo min mogelijk water aan boord te rijden.

Het is weer een bevoorradingsdag. We doen boodschappen, kopen camperbenodigdheden bij een kampeerwinkel en ik probeer in mijn beste Duits bij een groot gasvulstation onze kleine Nederlandse propaanfles te laten bijvullen. Dat lukt uiteindelijk en we kunnen weer verder.

We willen de volgende dag Bern bezoeken, dus zoeken we een camping in de buurt. In Zwitserland is het lastig om wildkampeerplekjes te vinden, dus we staan bij een boerderij met een paar plekken en 2 ezels.

Bern

Vandaag staat Bern op het programma. We rijden van de boerderijcamping naar Bern en zoeken een parkeerplaats. Dat blijkt een hele uitdaging. Overal waar we komen is het vol of mag je er alleen staan met een parkeervergunning. Na een uur zoeken en rondrijden komen we aan bij de parkeerplaats van de dierentuin. Daar is gelukkig plek en mogen we zes uur staan.

We wandelen richting het centrum van de stad. We lopen langs een prachtig kasteel en steken een hoge brug over. We zien de stad liggen en het oogt sprookjesachtig. We gaan naar een hooggelegen plein bij de grote kerk. We lunchen hier en voor de kinderen zijn er allerlei dingen te beleven: trampolines in de grond, zandbakken en gekke speeltoestellen.

Na de lunch lopen we naar de astronomische klok. Elk uur is hier de wisseling van het uur te zien. We staan met ongeveer vijftig mensen voor de klok. De klok is mooi, maar van de wisseling had ik me meer voorgesteld. Er gebeurt wel iets, maar om twee over twee staan we nog steeds verwonderd naar boven te kijken, wachtend op meer spektakel dat niet komt.

We lopen langs mooie fonteinen verder de stad door. Bern wordt omsloten door een heldere en snelstromende rivier. Blijkbaar is het een traditie dat jongeren, soms met honderden tegelijk, op opblaasboten en sup’s een rondje langs de stad maken.

We lopen verder en komen bij een groot gat in de grond. Daar zitten drie beren in. Bern heeft zijn naam te danken aan een koning die in of rond Bern een beer doodschoot. Sindsdien is de beer het symbool van Bern. We kijken verwonderd naar de imposante dieren en vragen ons tegelijkertijd af of dit zo moet zijn.

We lopen verder een steile weg op en komen uit bij een prachtig rozenpark. Het is hier gezellig druk en je merkt dat dit een plek is waar mensen elkaar opzoeken en van de zon genieten. We wandelen door de tuinen en zien dat een aantal muzikanten gave instrumenten aan het opbouwen zijn midden op het grasveld. Het concert blijkt helaas pas die avond te beginnen, dus we moeten het doen met wat halve soundchecks.

Die avond wil Lisette graag een keer iets anders eten dan pizza. We kiezen een restaurant met kaasfondue op het menu. We eten gezellig en lopen daarna weer terug naar Willy. Vervolgens rijden we nog een uurtje naar een parkeerplaats waar we volgens Park4Night kunnen overnachten en gaan lekker slapen.

De politie staat aan onze deur

De volgende ochtend worden we wakker en ontbijten we. Op de parkeerplaats staan nog wat campers en een Tesla met een daktent. Op een gegeven moment zien we twee politieagenten met de wegrijdende Tesla praten We voelen de bui al hangen, maar pakken rustig onze spullen in en ruimen wat op. Na vijf minuten wordt er op de deur geklopt en doe ik vrolijk open.

Het zijn twee politieagenten die mij vertellen dat je niet mag slapen op dit parkeerterrein. Ik vertel hem dat we het echt niet wisten en dat we, voor zover we konden lezen en zien, juist de bevestiging hadden gekregen dat het hier wel kon.

De mannen zijn ontzettend vriendelijk en snappen de situatie. De man geeft aan vanavond weer te moeten werken en zegt dat er geen enkel probleem is als wij hier die nacht niet nogmaals staan. We bedanken de mannen en vertrekken.

Vandaag gaan we de Alpen in. We zijn inmiddels halverwege Zwitserland en echt tussen de Alpenreuzen beland. We gaan naar de Hasliberg. Daar schijnt een leuke knikkerbaan voor kinderen te zijn.

We gaan met de kabelbaan omhoog en eenmaal aangekomen bij de eerste stop stappen we uit. Het uitzicht is indrukwekkend. Er blijkt een geweldige speeltuin te zijn met allemaal boomhutten die met elkaar verbonden zijn. We eten onze lunch in de speeltuin en lopen vervolgens het pad weer naar beneden.

Langs de afdaling staan elf knikkerbanen, de zogenaamde Kugelbahnen. Beneden hebben we twee houten knikkers gekocht en de meiden kunnen tijdens de afdaling allebei de knikkerbanen gebruiken. De banen zijn ontzettend leuk en creatief, met trechters, loopings, belletjes en nog veel meer. De meiden rennen letterlijk de berg af op zoek naar de volgende baan. Het leven is goed. Heerlijk weer, prachtige natuur en ook wij genieten enorm van het landschap.

Als we bij de camper aankomen, moeten we nog zo’n anderhalf uur rijden naar de volgende camping. We zetten Willy weer neer en gaan koken. Na het eten ben ik aan het bellen, totdat ik een belletje van Lisette krijg. Verbaasd neem ik op en op de achtergrond hoor ik veel gehuil. Wat blijkt? Bonna is kwijt!

Bonna is de knuffel van Aimée, die ze al zo’n vijf jaar heeft. Ze is helemaal overstuur en ook Lieve en Lisette zijn verdrietig. Wat moeten we nou zonder Bonna…