We zijn op weg richting de Lofoten, want het weer in ons gebied wordt niet best voorspeld. We hebben al eerder gemerkt dat slecht weer behoorlijk veel invloed heeft op onze beleving. De camper is klein en het voelt zoveel fijner als we veel buiten kunnen zijn. We besluiten daarom een volle dag te rijden om op de Lofoten te komen, waar het weer wat beter wordt.
Aan het einde van de middag komen we via de oostkant van de Lofoten aan. Het landschap wordt weer wat spectaculairder en voelt een beetje Senja-achtig aan. Het is inmiddels bijna september en het hoogseizoen is duidelijk voorbij. Toch merken we dat het hier normaal gesproken erg toeristisch is. Op veel plekken langs de weg waar je kunt parkeren, staan bordjes met “privat” of “no camping”. Iets wat we eerder eigenlijk helemaal niet zijn tegengekomen.
Een van de fantastische dingen van Noord-Scandinavië is dat je bijna overal kunt kamperen, zolang je een beetje rekening houdt met je omgeving. Hier komen waarschijnlijk te veel toeristen, waardoor je op veel plekken niet mag staan. Het kost ons daarom relatief veel moeite om een plekje te vinden. Na een uur heen en weer rijden belanden we uiteindelijk op een stukje asfalt naast een drukke weg.
Het leuke van een camper is wel dat je, zodra je de gordijnen dicht doet, eigenlijk geen enkel idee meer hebt waar je staat. Binnen voelt het meteen weer vertrouwd.
De volgende dag maken we een wandeling bij het dorpje Svolvær. Voor Noorse begrippen is het een betrekkelijk makkelijke wandeling. Nog steeds steil, maar je hebt niet het gevoel dat het zomaar afgelopen kan zijn.
We komen op een hoog plateau. Ik zie een mooie rotspunt en moedig iedereen aan om verder te klimmen. Lisette en Lieve bedanken vriendelijk en samen met Aimée loop ik naar de rotspunt. Het begin valt mee, maar op een gegeven moment wordt het erg steil en moet je met behulp van een ketting jezelf omhoog trekken.
Aimée is superstoer en trekt zichzelf omhoog. Het uitzicht is weer prachtig. Afdalen is alleen wat lastiger voor Aimée, dus de weg naar beneden blijkt een hele opgave. Uiteindelijk komen we gelukkig weer veilig terug bij Lisette en Lieve.
We rijden verder de Lofoten in, op weg naar een wildkampeerplekje. We nemen nog twee lifters een stukje mee en komen bij een meertje waar we gaan overnachten. Het begint te regenen. Als we naar buiten kijken, zien we een prachtige regenboog. We zien zowel het begin als het einde uit het meer komen en later verschijnt er nog een vage tweede regenboog.
Ik hou niet echt van regen, maar deze keer mag het er zijn. 😉
Breakdown
Die ochtend rijden we naar een mooi strand. De kinderen zijn enthousiast, maar Lisette en ik lopen er een beetje treurig bij. De natuur is mooi, maar door de lage temperaturen kunnen we er niet echt van genieten. We zijn blijkbaar toch mooi weer toeristen.
Na een uurtje besluiten we naar een camping te gaan, in de hoop een beetje op te laden. We komen bij de Lofoten Beach Camp, een mooie camping. Hier worden allemaal toffe activiteiten aangeboden, waaronder surfen. Lisette vraagt zich hardop af welke idi**t hier nou wil leren surfen.
De campings in het hoge noorden zijn vrij spartaans. Je hebt er alles wat je nodig hebt om jezelf te verzorgen, maar een stukje gras om lekker te zitten is er meestal niet. Ook wel logisch, omdat het niet vaak lekker weer is, maar we missen het toch.
Alcohol is ook niet echt een oplossing in Noorwegen, want het goedkoopste biertje begint vanaf tien euro.
De kinderen zijn vrolijk en wagen zelfs nog een duik in zee, maar Lisette en ik zitten elkaar aan te kijken. Het fijne gevoel is weg. Iedereen die over Noorwegen praat, heeft het over de Lofoten, maar wij voelen het op dit moment niet.
We vragen ons af waar we behoefte aan hebben. Het antwoord is simpel: de zon. Gaan we dan gewoon in een sneltreinvaart naar het zuiden van Europa? We twijfelen. We zijn nu hier en het is duizenden kilometers rijden. Maar waarom doen we dit eigenlijk?
Om dingen te ervaren, zeker. Maar ook om samen een fijne tijd te hebben. Pats boem. De beslissing is gemaakt: we gaan naar Italië om in september en oktober nog zo veel mogelijk zon mee te pakken!
Op naar Italië!
We hebben een nieuwe missie en een nieuw doel: we gaan naar Italië. Of in elk geval: we gaan op zoek naar de zon en de warmte.
We weten dat we de komende dagen veel zullen gaan rijden om überhaupt uit Noorwegen te komen. Vanaf het zuiden van de Lofoten gaat een boot naar Bodø. Ook deze boot gaat niet vaak en de tocht duurt ongeveer vijf uur.
Na mijn eerdere ervaringen besluiten we om een grote omweg noordwaarts te maken. We moeten ongeveer vier uur rijden om überhaupt weer van de Lofoten af te komen om vervolgens naar het zuiden te kunnen rijden. Daar moeten we ook een grote boot pakken, maar gelukkig duurt die overtocht maar een uurtje. De boot is reusachtig en ik heb totaal geen last van de golven.
De volgende dagen zijn behoorlijk eentonig, omdat we vooral veel kilometers weg tikken. Wel komen we die avond in het donker op een grappig wildkampeerplekje terecht. In de ochtend blijkt er een leuk riviertje te zijn en vijzelen we ons Duits weer een beetje op, want er staat ook een Duitse camper.
De man vraagt zich af of onze kinderen niet naar school moeten, maar vindt het wel tof als hij ons verhaal hoort.
Die dag rijden we weer verder en besluiten we in de middag te stoppen op een mooi nieuw wildkampeerplekje. Ditmaal bij een meer. Het is zulk mooi weer dat ik de hele garage overhoop trek om de tafel en stoelen naar buiten te krijgen.
We spelen in het water, eten heerlijk buiten en ik laat de drone opstijgen om wat beelden te schieten. We genieten van de zon. We zien de zon ondergaan en zodra die verdwenen is, wordt het ook meteen koud. Maar we zijn dankbaar voor deze mooie dag.
Andere lotgenoten
De afgelopen dagen zijn we in contact gekomen met een ander Nederlands gezin dat met de camper rondreist. Het zijn Koen, Lenny, Quint (6) en Loua (2).
We besluiten elkaar op te zoeken op een camping in de buurt van Trondheim. We komen rond het middaguur aan en al snel ben ik in de weer om ons toilet en alle andere fijne klusjes op te pakken.
Een uurtje later komt de familie aan. Heel fijn om elkaar te zien! We raken al snel aan de praat en hebben het in het begin veel over het feit dat reizen in een camper met zijn vieren ook behoorlijk intens kan zijn.
Ook Koen en Lenny merken dat en zijn aan het nadenken over hun reis. Hun plan was om via de Noordkaap te rijden, maar ze twijfelen. Wij kunnen alleen maar beamen dat het noordelijker intenser wordt.
Die middag wandelen we samen wat, gaan we vissen aan zee en eten we met zijn allen. De kinderen hebben ook een klik. Lieve en Aimée hebben eigenlijk al weken geen andere kinderen gezien.
In het hoge noorden kwamen we vooral grijze mannen en vrouwen tegen, of van die avonturiers die de hele dag op pad zijn, weer of geen weer. Ze vinden het heerlijk om met Quint te spelen en Loua doet vrolijk mee. Op de fietsen rijden ze de hele camping rond.
Die dag is overigens heerlijk: zon en vijftien graden. Kortom, een hele fijne dag.
De dag erna trekken we weer verder naar het zuiden. Het gaat namelijk weer hard regenen, dus het heeft niet zoveel zin om langer op de camping te blijven staan. We drinken samen nog een bak koffie en gaan daarna allebei weer ons eigen pad.
We hebben de boot geboekt van het zuiden van Noorwegen naar Denemarken. De boot vertrekt op 8 september om 8.00 uur ’s ochtends. Dat geeft ons nog twee dagen om de bijna 800 kilometer af te leggen.
Die avond koken we langs de kant van de weg en krijgen we een belletje van José en Berend. Leuk om even te bellen en Berend heeft een hele vragenlijst!
Na het bellen rijden we door naar een nieuw plekje. Het is alweer donker en we merken dat het ineens hard achteruit gaat met het daglicht. We rijden over een hele smalle, lange brug en belanden op de parkeerplaats van een lokale voetbalclub. Helemaal prima. Wij zijn alweer aan het ZZzzz…
Vliegeren
De volgende ochtend zien we de brug bij daglicht. We rijden rustig over de houten balken en Willy slaat linksaf richting Oslo en Larvik, richting de boot!
Onderweg stoppen we om te lunchen en de meiden, die zelfgemaakte vliegers hebben gebouwd, zijn druk aan het testen. Er kunnen zeker nog wat verbeteringen worden doorgevoerd, maar de wind helpt gelukkig een handje mee.
Deze dagen zijn een beetje eentonig, maar ook wel fijn. We luisteren onderweg naar podcasts of luisterboeken. De meiden zijn druk aan het knutselen, dus vanuit hun kant gaat het allemaal soepel.
Zo eindigen we vlak bij de haven van Larvik, waar onze boot de volgende ochtend vertrekt. Deze keer moesten we gewoon van tevoren reserveren, dus we hebben geen stress over de vraag of we wel op de boot komen. 🙂
De volgende ochtend stappen we op de boot en drie uur later, na wat potjes Skip-Bo, komen we aan in Denemarken. We besluiten Denemarken in één keer door te rijden. We eindigen in Noord-Duitsland, waar we ergens in het bos slapen.
We zijn in Duitsland! Het mooie weer kan beginnen en we hebben er weer zin in. Vanaf nu gaan we het weer iets meer tranquillo aanpakken.